YEP 104 in Istanbul

2009-12-20T04:13:00.000-08:00

De overwinning, de oogst – D-Day !

Vrijdag 18 december

Een week in de pressure cooker van de YEP. De Yep in Istanbul,. Mijn eigen leerdoelstellingen, de leerpunten van de groep en de case. En dat alles in iedere dag veranderende omstandigheden.

Vandaag hebben we het resultaat verwerkt in de presentatie van de case: Caravansarai. Aanwezig waren caseeigenaren Julie (Istanbul) en Annika (via Skype vanuit NY). High tech presenteren aan een Apple laptop geeft iets extra’s. Om tot een groepsresultaat te komen heeft een heel proces plaatsgevonden. Intieme en doordringende gesprekken met de klant en elkaar hebben opgeleverd dat we naar mijn gevoel de juiste presentatie hebben neergezet. Ik ben trots dat de boodschap een juiste combinatie was tussen de inhoud en passie. En vooral belangrijk : een inhoud die opties en mogelijkheden weergeeft en eenvoudige te hanteren balance sheet om financieel te leren managen. Niet alles is tot in de puntjes uitgewerkt maar juist nu worden er tools aangereikt waarmee ze zelf aan de slag kunnen. En dat past bij dit moment in de fase waarin het bedrijf zich bevindt.

Wat levert dit nu op?

Teamspirit, geen competitie maar complementair, aanvullend samenwerken. Geen ego’s, maar krachten verdeeld op kwaliteiten. En dat allemaal voortkomend uit een enorme verbinding vanuit respect. Respect voor mijzelf, mijn groep en de klant. In het evaluatie rondje valt dan ook een stilte van trots. Trots op de stretch die we hebben toegelaten en het experiment dat we opnieuw zijn aangegaan. Drie dagen met elkaar gesproken over het proces en in 2 uur een inhoudelijke presentatie neergezet! We zijn minder op resultaat gaan zitten en meer op het proces en het leren leren aan de klant. Gek genoeg leverde dit een geweldig resultaat op!

Waarmee ga je nu naar huis en naar je werkomgeving?

Mijn gevoel is dat ik er weer tegenaan kan, meer energie om zaken op een andere manier aan te pakken. Ik heb gezien dat het kan en dat het werkt. Geeft vertrouwen.

Ik ben onder de indruk van de groep, de eagerness om te leren is enorm en dat geeft energie en vertrouwen. Het raakt me dat er zo veel wordt blootgelegd en kwetsbaarheid wordt getoond in de eagerness om te leren. Wauw!

Wat een potentieel. Nu op weg naar Nederland met een tas vol blikken stroopwafels (ook wel stroepwafels genoemd).

Jeroen en Dymphe, Yep 104

2009-12-19T06:48:00.000-08:00

Ik- wij en de case : prestatie en genot!

Donderdag 17-12-2009

Een spannende dag voor de presentatie aan onze opdrachtgever. Er is inhoudelijk nog veel te doen en we moeten nog ook coachingsgesprekken gehouden worden en als groep een reflectiemoment inbouwen. Daarnaast willen we ook nog uit eten en genieten in de avonduren. Een ontzettend druk programma dus. Het vraagt redelijk veel van ons als presteerders…

We zijn in het modern art museum begonnen met de groepsreflectie, terugkijken op het groepsproces van de dag ervoor. Wat ik daarvan heb geleerd is hoe afspraken verschillend beleefd kunnen worden en afstand kan creëren in de groep als men niet duidelijk afstemt en het gevoel op niet tafel legt. Daar hebben we als groep uitgebreid bij stilgestaan, onze groep is zo sterk en flexibel en het resultaat was verbluffend. Dat gaf me veel vreugde en energie. Tegelijkertijd ontstond na verloop van tijd de drang ook wel weer om inhoudelijk wat te gaan doen. Er moet vrijdag toch geleverd worden.

In de moskee hadden we tijd voor bezinning en rust. De groep vond het prettig om een rustgevend moment te hebben en even uit de waan van de dag te stappen. Eigenlijk is het wel bijzonder om juist op een dag waarop de inhoudelijke werkzaamheden van de case moeten worden afgerond en er dus een zekere vorm van druk bestaat, toch een half uur complete rust te nemen en in volledige stilte met jezelf bezig te zijn. Maar als je jezelf laat gaat voelt de ontspanning heerlijk.

Aansluitend zijn we met veel passie, deskundigheid en respect verder met de case aan de slag te gegaan en het resultaat was buitengewoon. Er lagen op uur U diverse stukken die op vrijdagochtend nog enkel in elkaar gepast moesten worden. Verbazingwekkend hoe de schouders er onder zijn gezet en hoe de neuzen dezelfde kant op hebben gestaan in de eindfase. De druk was te voelen, maar door de consensus bestond er ook een zekere rust. Het heeft de groep zeker verder samengebracht.

De avond stond in het teken van genieten: lekker eten, ambiance, muziek, massages, humor, dans en in contact komen met de lokale bevolking. En ja…. Het werd laat maar we hebben heerlijk genoten en dat hebben we met z’n allen verdiend.

Mohammed & Stefan, YEP 104

2009-12-17T09:07:00.000-08:00

Dag 3: we duiken in de case en in het subgroepjesproces

Direct na het ontbijt - chocoladewalnootkoek! - en een korte gezamenlijke intro van de dag splitsen we ons op in de gisteren gevormde groepen. Gisteren waren we nog één geheel, op gezamenlijk avontuur in Istanbul, maar met het uiteengaan overvalt ons opvallend snel een wij-zij gevoel. 'Wij' van Finance gaan net als 'zij' van Marketing aan de slag met het materiaal dat Julie ons verschaft heeft. We onderzoeken wat we nog meer nodig hebben om haar vragen vrijdag te kunnen beantwoorden. Dat blijkt niet eenvoudig, want de vragen zijn talrijk en de gezochte informatie schaars of niet-bestaand.

We werken onder tijdsdruk, want we moeten 's middags weer met Julie en met een consultant uit de NGO-sector in gesprek om de gaten in onze kennis te vullen. We plannen en structureren, stemmen af, duiken enthousiast de inhoud in en hangen er weer boven. Zijn we nog op de goede weg? Geloven we in de case en in onszelf?

Na een individuele wandelpauze in de levendige avondspits filosoferen we door over de case en onze bijdrage aan de behoeftes van de opdrachtgever. Dan gaan we weer op in de groep-als-geheel, voor het avondeten met bonus boottocht over de Bosporus-by-night.'

Het wij-zij-gevoel is verdwenen als we de avondspits van Istanbul instappen. Als groep moet je oversteken, als individu maak je weinig kans veilig aan de overkant te komen.

Ook in de metro en tijdens de boottocht merk je dat we als groep weer een niveau hoger zijn: er is oprecht en open contact en veel vertrouwen in elkaar. De Turkse cultuur, waarin je als individu niets bent zonder onderdeel van een groter geheel, geeft ook ons het inzicht dat we moeten samenwerken en soms ons ego moeten loslaten om resultaat te behalen.

In het visrestaurant is het weer feest: een overvloed aan voorgerechten - het lukt weer niet om ze te weerstaan - zorgt dat we ook vanavond te veel eten.

De avond eindigt met veel humor en lol, inclusief de communicatie met de taxichauffeur, die ook vanavond weer geen Engels spreekt. Dat daarna niet iedereen is gaan slapen blijkt de volgende morgen aan het ontbijt: tot 03:00 in de kroeg de case bespreken was misschien toch niet zo verstandig, maar het "voelde" wel heel goed!

Cindy en Marcel

Woensdag 16 december 2009

Dag 2 – eindelijk krijgen we onze case!

2009-12-16T00:54:00.000-08:00

Tijdens het ontbijt bleek dat een groot deel van de groep last had gehad van de warmte en de harde matrassen. Een goede start van de dag, die uiteindelijk weer zeer intensief is geweest vooral op verschillende energie niveau’s.

Julie, de case eigenaar, heeft ons enthousiast gemaakt door ons helemaal mee te nemen in haar business case en de bijbehorende problematiek. In een opstellingsvorm de groepsindelingen maken heeft ons een nieuwe kijk op het groepsproces gegeven. Uiteindelijk gaf de oefening -groepsopstelling- dezelfde indeling als we op ratio hadden gemaakt. Blijkbaar geeft een gevoel van berusting ook een goed gevoel.

De universiteit Bogazici ligt hier echt supermooi aan de Bosporus! Dat geldt ook voor de vrouwen die hier rondlopen. Helaas geldt dit hier niet voor de mannen. De prof Mehmet Artemel gaf een zeer enthousiaste lezing, al zijn wij nog steeds op zoek naar de boodschap die hij ons over wilde brengen.

De dag weer afgesloten met een heerlijk diner waar de gesprekken wederom diep en open waren. Een niveau die je niet snel met je vrienden en collega’s bereikt. Ook de prof en 2 studenten hebben ons tijdens het diner meer inzicht gegeven in het leven en werken in Istanbul en Turkije.

1. Wat heeft vandaag mij gebracht in relatie tot mijn leerdoelen?

Ruimte innemen en aangeven wat je gevoel je zegt, heeft weer bewezen resultaat op te leveren.

2. Wat heeft het groepproces in de case opgeleverd en welke dilema’s loop je tegen aan?

Het heeft duidelijk inzicht opgeleverd om je eigen gevoel te volgen, en dat je dan ook weleens

anderen moet kwetsen.

3.Wat neem je mee van de internationale scope van Istanbul?

Gister tijdens de pauze van het college en het diner hebben gesprekken met de studenten en prof ons meer inzicht gegeven in met name de verschillen die er in Turkije zijn.

Rogier en Hetty

Dinsdag 15 december 2009

Dag 1: Verzamelen / aankomst / kennismaking met Istanbul.

2009-12-15T01:08:00.000-08:00

We treffen elkaar op schiphol, een mooi weerzien en goede verhalen over onze experimenten.

Aankomst in hotel , goed in orde, gaan we de stad met een city assignment. We blijken te zijn

overgeleverd aan een andere stad, andere cultuur en een (bewust) ontbrekende sturing. Wouter schiet in zijn element, maar Bob is duidelijk niet meer “in control”. De bedoeling is mensen aanspreken met onze “assignmentvraag”. Gesprekken die we beide niet zo maar zouden aangaan, maar toch hebben geleid tot mooie contactmomenten. Soms is het in gesprek zijn zeker zo waardevol als een direct resultaat.

Tijdens de aanloop naar het diner worden de leerdoelen doorgenomen en aangescherpt. We worden door onze begeleiders gewaarschuwd dat we hier met elkaar in conflict zullen komen, Istanbul zal daaraan zeker bijdragen. Gedeeld leerdoel is de wens om in contact te blijven, dus zo’n vaart zal het toch niet lopen? We gaan het zien…….

Wouter & Bob